سکوت و تمنا

    گوش فرا دهید...

           ^{اگر که ستارگان پرنور می شوند}

           ^{مگر نه آنست که کسی نیازشان دارد}

                   ^{که کسی بودنشان را می خواهد}

          ^{و ازینرو این اخلاط را مروارید می نامد؟}

          ^او

          ^{طوفان خاک آلوده ی ظهر را}

                           ^{می راند}

          ^{تا خدا می تازد}

         ^{مبادا تاخیری کند}

          ^{می گرید}

          ^{بر دستان پینه بسته ی خدا بوسه می زند}

          ^{التماسی دارد}

                     ^{ـ او ستاره ای می خواهد ـ}

           ^{این شکنجه را بی ستاره تحمل نمی تواند}

           ^{سوگند می خورد.}

            ^{از آن پس٬}

            ^{با دردش تفریح می کند}

            ^{ظاهری آرام به خود می گیرد}

           ^{به ناشناسی می گوید:}

                                   ^{"حالت که بهتر شده ٬ نه؟}

                                   ^{دیگر نباید بترسی}

                                    ^خوب؟"

              ^{گوش فرا دهید}

              ^{اگر  که ستارگان پرنور می شوند}

              ^{مگر نه آنست که کسی نیازشان دارد؟}

                           ^{که ضروری است}

                                                         ^{هر شب}

              ^{آنجا بر فراز بامها}

              ^{دست کم ستاره ای سوسو زند؟}

                                                                                           ^۱۹۱۳

          ^{شاعر :  "ولادیمیر مایاکوفسکی"}

          ^{از کتاب : " زندگی و کار ولادیمیر مایاکوفسکی"}

          ^{مترجم: "م. کاشیگر"}